تبليغاتX
هستی من

هستی من

تقدیم به سحر جونم

دل به هر کي دادم
بي وفايي ديدم
از اين دل آزرده که
من خيري نديدم
کوله باري از غم
روي شونه هامه
گريه هزار ابر سياه
توي نگامه
از وقتي که رفتي
شب تموم نميشه
چشمام پراشک مونده
به راهت پشت شيشه
شب هاي سياه دلمو
بازم سحر کن
بي تو شب و روزام
همه رنگ سياه
دنياي پر از اميد من
تار و تباه
بي تو غم و غصه
تو دلم نشسته
دلتنگي تو بدجوري
اين دلو شکسته
اون لحظه آخر
از يادم نميره
برگرد و بيا تا که دلم
آروم بگيره
تنهايي چه سخته
من خسته خسته
بعد تو دلم ، دل
به کس ديگه نبسته
 

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 8:44  توسط وحید  | 

اینم فقط برا ابجی خوبم(خودشم خوب میدونه کیه)

+ نوشته شده در  سه شنبه هشتم اسفند 1385ساعت 8:28  توسط وحید  | 

با تو هستم ای مسافر،ای به جاده تن سپرده

                                                          ای که دلتنگی غربت،منو از یاد تو برده

هنوزم هوای خونه عطر دیدار تو داره

                                                         گل به گل کوشه به گوشه تو رو یاد من میاره

با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی

                                                          بی وداع و بی تفاوت سردو بی صدا شکستی

به گذشته بر می گردم به سراغ خاطراتم

                                                           تازه می شود دوباره از تو داغ خاطراتم

به تو می رسم همیشه در نهایت رسیدن

                                                          هر کجا باشی و باشم به تو برمی گردم از من

این تویی همیشه ی من توی ایینه ی تقدیر

                                                           با همه شکستم از تو نیستم از دست تو دلگیر

با تو من چه کرده بودم که چنین مرا شکستی

                                                          بی وداع و بی تفاوت سردو بی صدا شکستی

                                               

 ............................................................................................................

مردی بود سالها عاشق زنی و در عشق او چه شعرها که سروده و چه نامه ها نوشته. تا سر انجام به حضور معشوق رسید. دست در گریبان کرد و انبوه نامه های عاشقانه را بیرون آورد و آغازکردبه خواندن . معشوق با شگفتی به نامه ها نگاه کرد و گوش سپرد به حرفها تا سر انجام طاقت تمام شد.

 گفت معشوق این اگر بهر من است         گاه وصل این عمر ضایع کردن است

من به پیشت حاضر وتو نامه خوان          نیست این باری نشان عاشقان

گفت عاشق: بله میدانم که تو اکنون پهلوی منی ولی آ ن لذتی که از یاد تو در دوران دوری تو احساس میکردم حالا نمیکنم.

گفت معشوق : معلوم میشود که تو عاشق حال خودت بوده ای نه من.

خانه ای معشوقه ام معشوق نی            عشق بر نقد است بر صندوق نی

هست معشوق آنکه او یک تو بود          مبتدا و منتهایت او بود

عاشق حقیقی حاکم بر حال است نه بنده احوال . حال نشات گرفته از اوست نه او دنباله رو حال . او در مقام است نه در حال و حال صورتی از مقام اوست.

.............................................................................................................

به خوابم اومدی فرشته مهربونم، گفتی که هستی و میمانی و خواهی ماند. و من بیصدا گریه کردم و درمقابل اشکانم آیینه هایی قرار دادی و گفتی پیشم می مانی تا ابد و آیینه ها را به من ندادی دوباره...

این مهر خدایی است که خدا از تو در قلبم نهاده، در حقیقت وجودم را با عشق تو سرشته و با دیدن تو شکفته شد.... تو الهه زندگی ام ، تو پاکی مطلق ، می دانی که چه قدر دلم برایت تنگ شده. به زبونم ساده بگم دلم برات یک ذره شده عزیزم.

عزیزترینم تو با حضورت زندگی مرا آوردی، نازنینم بهترین هدیه عیدی ام شنیدن صدای تو بود که برایم نا ممکن و محال و باور نکردنی ... و تو افتخار شنیدن صدایت را به من دادی. هنوز طنین زیبای صدای نازت درونم و روحم و وجودم را نوازش می دهد و زیباترین تبریک عیدی که گرفتم تبریک در لحظه سال تحویل از غریبه ایی که آشناترین آشناها ست برایم. تبریکی که برایم یک دنیا ارزش ارزانی داشت.

دوستت دارم گلم. به زبون ساده بگم عاشق ام. عاشق عشقم، ولی این حس من از عشق هم بالاتره. چون من زندگی می کنم به خاطر وجود تو. می دانم که می دانی الهه عشقم ، الهه نازم ، قشنگم ، فرشته مهربونم که منشا همه مهربونی ها و زیبانی های جهان از توست ...

عاشقانه می پرستمت ای عزیز


+ نوشته شده در  چهارشنبه سیزدهم دی 1385ساعت 20:20  توسط وحید  | 

 

درآمد :

(تو به من خنديدي

و نمي‌دانستي

من به چه دلهره از باغچه همسايه

سيب را دزديدم

باغبان از پي من تند دويد

سيب را دست تو ديد

غضب‌آلوده به من كرد نگاه

سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك

و تو رفتي و هنوز

سالها هست

كه در گوش من آرام آرام

خش خش گام تو تكرار كنان

ميدهد آزارم

و من انديشه كنان

غرق اين پندارم

كه چرا

خانه كوچك ما سيب نداشت ) ...

 

+ نوشته شده در  سه شنبه بیست و هشتم شهریور 1385ساعت 21:6  توسط وحید  | 

گوش کن :

وزش بی رحم تنهایی را

در شهر وجود پر افسوسم میشنوی؟

من غریبانه در این ظلمت صرا میکنم تو را

نامت

پژواک من در این تنهایی و تاریکی است

ای سرا پایت سبز

دستهایت را چون خاطره ای سوزان

در  دستانه عاشق من بگزار

تا شاید دمی

جسم فسرده ام با دستان گرمی بخشه یاری چون تو آرامش گمشده اش را باز جوید

منتظرت میمانم

به امید صدا و دستان گرمت تا بیایی خرامان و پایان بخشی شبه تاریک مرا .

نظر یادتون نره

بای

 

 

+ نوشته شده در  پنجشنبه بیست و ششم مرداد 1385ساعت 20:37  توسط وحید  | 

با تو از ستاره گفتم با تو از ترانه گفتم 
با تو ازهر چی که خواستی شعر عاشقانه گفتم
 
 
با تو گفتم که قناری چه جوری عاشق باغه

دستای لرزون عاشق چرا اینقدر داغ داغه

با تو گفتم عشق و ایثار راه و رسم تازه ای نیست

اسم موندگار عاشق اسم کم آوازه ای نیست


تو تموم قصه هامو چه صبورانه شنیدی

اما حرفی که نگام گفت هرگز و هرگز ندیدی


پر کشیدی پر کشیدی برای همیشه رفتی

حرف آخرم بجا موند وقتی پشت شیشه رفتی

با تو از بازی تقدیر از زیاد و کم نگفتم 

با تو از که دنیا گفتم اما از خودم نگفتم
 
 
+ نوشته شده در  سه شنبه سوم مرداد 1385ساعت 21:3  توسط وحید  | 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم مرداد 1385ساعت 4:51  توسط وحید  | 

اعتراف مي كنم....

اعتراف مي كنم كه هيچكس براي من تو نمي شود

اعتراف مي كنم كه بازهم مي توانم منتظرت باشم

اعتراف مي كنم كه فكر جدايي از تو ديوونم مي كنه


اعتراف مي كنم كه عاشقتم ديوانه وار

اعتراف مي كنم كه عشقت سراسر وجودم را گرفته

اعتراف مي كنم كه هميشه به تو فكر مي كنم

اعتراف مي كنم كه صبح - ظهر -شام - هميشه همه جا - جايت دركنام خاليست و آرزو دارم
در كنامر باشي

اعتراف مي كنم كه ديگر صبرم تموم شده

اعتراف مي كنم كه دلم برات لك زده

اعتراف مي كنم كه دوستت دارم براي هميشه

 

+ نوشته شده در  یکشنبه یکم مرداد 1385ساعت 4:50  توسط وحید  | 

بمن بگو ای دریا این همه تلاش و کوشش برای چیست

که شب و روز سر خود را به صخره می کوبی و ناله بر می کشی

کف بر دهان می آوری 

آنگاه از پس سنگهای سرد و دل سخت

و شنهای نرم ساحل که میانشان هزاران صدف کوچک جان سپرده

پای پس می کشی و در خود فرو می روی

بمن بگو که با این همه ناله و فغان ، تو هم چون من از دوری یار شکوه سر داده ای ؟!


گویند که شیشه ها بی احساسند

                                              اما وقتی بر غبار شیشه نوشتم عاشقم 

                                                                                                       گریه کرد

                                                                                                                         ((کارو))


من مدیون راز عجیبی هستم

                                        

                                     که آن پیمان نانوشته را

 

                                                                  میان چشم تو با من جاری کرد .

مردمک چشم تو

صندوق سیاهی ست

که آن _

سپید ترین و نیک ترین بخت را   

                                                              

 

برای تو .....

و من .......

پاس می دارد .

 

شب ایمن چشم تو را

                             

                                      فراغت انتظار من

 

                                                                    صبورانه طی می کند ......

+ نوشته شده در  دوشنبه نوزدهم تیر 1385ساعت 21:12  توسط وحید  |